Categorie archief: Sharing

Het was op een morgen in mei

Het was op een morgen in mei
en toen dit:
zij kuste mijn lid

Vliegmachines wolken vlogen
zwarte koren donderden
zij kuste mijn lid

Mijn kinderjaren en mijn jeugd
mijn jaren nog te komen
bloeiden waar ze samenkwamen

Zij kuste mijn lid

Een vogeltje zong in de boom
diep in de boom diep in
de aarde, in mij, in de dood

Dood en lente in ruwe staat
twistten om het klare water
water dat dorst verdubbelde

Zij kuste nog steeds mijn lid

Alles wat ik was geweest
al wat mij was verboden
had voor mij geen zin meer

Slechts de gekreukte roos
de hete steel, een vlam
en die extase in het gras

Zij kuste nog altijd mijn lid

Van alle kussen de meest kuise
in de ontklede zuiverheid
van dingen die men geeft

Geen tribuut van een slavin
die knielde in de schaduw
maar een gift van een koningin

die werd tot iets van mij
iets dat vloeide in mijn bloed
en zacht en traag en dwalend

zó als een heilige moet kussen
in haar hemelse beleven
en in plechtig beven

kuste ze en kuste ze mijn lid

Denkend aan andere mannen
had ik te doen met hen allen
gevangenen in deze wereld

Mijn keizerrijk strekte zich uit
langs alle verlaten stranden
en zij, op mijn zinnen gespitst

zij kuste mijn lid

Het hoofdstuk van het zijn
het mysterie van het bestaan
en liefdes misverstanden

waren enkel stille golven
stervend op een verre kade
en een stad verhief zich

stralend van edel gesteente
en van bijgelegde haat
en het spasme kwam in de wind

om mij met zich mee te voeren
zo het mij niet ontbladerde
zoals iemand de haren gladstrijkt

en het maakte mij verspreid
in concentrische cirkels
in de rook van het heelal

Zij kuste mijn lid
zij kuste mij
om kussend te sterven
en te herrijzen in mei
op een uur als dit

Carlos Drummond de Andrade
Vertaling: August Willemsen

Reacties uitgeschakeld voor Het was op een morgen in mei

Opgeslagen onder Sharing

Ik wil verzen die zijn als juwelen…

Ik wil verzen die zijn als juwelen
Opdat zij tot in verre toekomst duren,
Niet door de dood bevlekt
Die loert in alle dingen,
Verzen waarin wij de droeve kortheid
Onzer tijd vergeten, om te keren tot
Die oude vrijheid die wij
Wellicht nooit bezaten.
In deze verre, milde schaduwen,
Waar de historie ons niet kent, gedenk ik
Hen die hun zorgeloze
Verzen zorgzaam weven.
En boven allen aan jou denkend, schrijf ik
Onder een zachte zon, en drink daarbij,
Onsterfelijke Horatius,
Onnodig, op jouw roem…

5-8-1923 Fernando Pessoa
Vertaling door August Willemsen

Reacties uitgeschakeld voor Ik wil verzen die zijn als juwelen…

Opgeslagen onder Sharing

Ich bin nicht ich

Ich bin nicht ich
ich ben jener,
der an meiner Seite geht, ohne dass ich ihn erblicke,
den ich oft besuche,
und den ich oft vergesse.
Jener, der ruhig schweigt, wenn ich spreche,
der sanftmütig verzeiht, wenn ich hasse,
der umherschweift, wo ich nicht bin,
der aufrecht bleiben wird, wenn ich sterbe.

J.R. Jimenez

Reacties uitgeschakeld voor Ich bin nicht ich

Opgeslagen onder Sharing

En wees Koning van Jezelf

Heb niets in je handen, noch
Een herinnering in de ziel,

Dan zal, wanneer de laatste obool
Je in de handen wordt gelegd

En men uiteindelijk je handen
Openvouwt, je niets ontvallen.

Welke troon wil men je geven
Die Atropos je niet ontneemt?

Welke lauweren die niet welken
Onder Minos’ godsgericht?

Welke uren die ook jou niet
Maken tot de schaduw die

Je zijn zult wanneer je de nacht
In gaat naar ’t einde van de weg?

Pluk de bloemen, ja, maar laat ze
Los eer je ze hebt bezien.

Ga zitten in de zon. Doe afstand
En wees koning van jezelf.

 

Fernando Pessoa

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Sharing

De Waterlelie

De Waterlelie

Ik heb de witte waterlelie lief,
daar die zo blank is en zo stil haar kroon
uitplooit in ’t licht.

Rijzend uit donker-koelen vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer . . .

Frederik van Eeden
Uit: Van de passieloze lelie, 1901

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Sharing